begroeting

Je hebt papier. Dun, dik, wit, wat geler, lichtbruin. Enkel je handen mag je gebruiken. Wat kan je? Vouwen, plooien, scheuren, verfrommelen, proppen maken. En kan komt het materiaal: kleefband, nietjes, schaar en lijm, gaatjesmaker. Potlood gebruikten we niet! 'De boomhut' van Marije en Ronald Tolman was het vertrekpunt. Zijn het geen meesterwerkjes geworden? Het vliegschip met ballonnen, wintertafereel, golven, de dieren, de boomhut, een dierenboekje, de lezende beer...
Deze morgen zat deze groene vriend me op te wachten. Nog nooit in dit formaat gezien bij ons. De rechterachterpoot ontbrak. Onbeweeglijk zat hij daar. Deze middag was hij weg. Gelukkig.

voordat

Mijn prikwand is te klein. De katoentjes gingen elkaar overlappen. Tijd om plaats te maken voor een nieuwe lichting. Vooraleer ik drie maanden werken opberg, heb ik ze nog eens naast elkaar gehangen op de muur. Vier werkjes ontbreken: één op onze schoorsteenmantel (de laatste), eentje dat te zwaar was voor de muur, Marieke draagt zorg voor één van de eerste en een kleine versie is achtergelaten in het vriendenhuis.
De dag volgt stilaan het normale ritme. Ik hoop dat ik volgend week weer af en toe tijd kan maken om te werken.

klein

Vandaag laat ik mijn hart spreken. Klein verdriet. Alice heeft vorig jaar 2 hartsvriendinnen gevonden in de klas. Ze waren onafscheidelijk geworden. We (de ouders) noemen hen de drie gratiën. Ze keken er volop naar uit om weer samen in de klas te zitten. Helaas. Ook al zitten ze in dezelfde richting, de klassen zijn dit jaar door elkaar geklutst. Alice stond op een andere klaslijst dan haar vriendinnen. Ik vind het zo erg voor haar. Zou willen toveren. Zou de kracht willen hebben om die beslissing ongedaan te maken. Zij is echter niet alleen. Ook twee vrienden zitten nu niet meer samen.
Waardevolle dingen kunnen een 'drie' verdragen. Ze staan voor liefde, wijsheid en waarheid.

één

Eén. September. Florence staat nummer één op de lange lijst met nieuwe leerlingen. (Waarom een familienaam die met een A begint?) Ze zal vermoedelijk als eerse afgeroepen worden en dat zag ze niet zo zitten. Eerste dag van de maand. Eerste dag ook van een nieuw dagritme. Vroeg op. De tijd in het oog houden. Tijdig zijn. De eerste dag van iets nieuws of wat al wat vertrouwd is. Het één-gevoel hangt in de lucht.
De tafel staat gedekt. De voorbereidingen van het middagmaal zijn afgerond. De boeken die morgen in de tas moeten zijn gekaft. Met persoonlijke toets. Alice wou een aap. En Florence aapte na met een dansende geit. Cool! Discussies over elkaar naapen. Dat het flauw was. Soms staan ze verbaasd dat ze als zussen toch veel gemeen kunnen hebben...
Heb ik alles klaar voor het kinderatelier deze middag? En dan rustig op verhalen wachten. Ik denk dat er veel jongens over de tong zullen gaan. Hoe mega (of is dit verouderd?) die leerkracht is en hoe saai het bij de ander zal worden. Wie ze al kennen. Hoe het was op de bus...

de stad

Vandaag kon ik even naar de stad. Met de meisjes. Schoolboeken afhalen en Florence kon kennis maken met haar nieuwe school. Zij zet woensdag de eerste stappen in het secundair onderwijs. Nieuwe ervaringen voor haar. Vertrouwde omgeving voor Alice. De meisjes zullen nu elke dag naar 'de stad' gaan.
Bij het uitstappen zag ik deze rode omarmingen van de bomen langs het water. Was er meteen weg van. Greep ons digitaaltje en wou een foto nemen. Genant gedoe voor pubers. Zij bleven in de wagen met een blik van 'kennen we haar?'.
STA.M wordt begin oktober het nieuwe stadsmuseum in Gent. De mensen achter de schermen zorgen ook al jaren voor de erfgoedcoördinatie van Gent. Heb eigenlijk wel heel veel verwachtingen. Deze aankondinging vind ik raak gevonden.
En toch nog zon!

nat

Het blijft nat. Op het eind van augustus ontbreekt het septembergevoel. September, dat is een gele gloed die over de bomen valt, het gras. Het blijft grijs. Weinig blauw zelfs. Niet echt het weer om iets af te sluiten.
Ik bekijk de laatste dagen dagelijks het prentenboek ' de boomhut' van Marije en Ronald Tolman. Laat de vriendschap zachtjes in me dwalen. Het uitkijken. De kleuren. De binnenzijde van de kaft is ook zo mooi. Laat me denken aan de krassen in de zink die ik met inkt kan vullen en zachtjes wegvegen. Wat verlang ik daar weer naar de laatste dagen. Geen getob. Blijf bij de realiteit, Inge. Geen plaats voor een drukpers. Geen tijd voor alternatieven. Misschien ben ik ook meer het type om hoog boven alles te staren naar wat kan opdoemen. Te veel misschien.
Op naar september. Weg dromen of wegdromen? Actie.

afgewerkt