kleur

Tussen drukke en wachten-op-momenten door. Voor het gevoel dat er nog iets van mezelf overblijft. Meer niet.

restjes

Restjes Patignies die ik met één hand kan bewerken.


de traagheid

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Over de traagheid van ons bestaan. Dat wanneer het leven van elke dag ons snel voorbij raast, we traagheid gaan verlangen. Onze versnelling wat gaan aanpassen of er de behoefte voor voelen. En nu ik verplicht ben om trager te gaan, met die ene hand, ik me er aan erger. Doe je er drie uur over om met het openbaar vervoer aan een sporthal in Roeselare te raken, omdat die eerste trein bijna door het landschap fietste en we daardoor de verbinding misten. Zit ik dubbel zolang wat letters in te tikken op het toetsenbord. Loop ik tien maal over en weer om de tafel gedekt te krijgen. Hangen ideeën op me te wachten...

Maar ik las ook echt stille momenten in. Bladeren bijvoorbeeld, in mijn troostboek. 'A Yorkshire sketchbook' van David Hockney. Lees ik oude boekenbijlagen van NRC na. Noteer ik in mijn boekje. Te lezen: Robert MacFarlane: The Old Ways: A journey on foot. Laat ik mijn leesdrift vertragen door het gespeel van Basile, waar ik dan geamuseerd zit naar te kijken. Lees ik De geheugenhut van Tony Judt en schaam me diep om al mijn gezeur over beperkingen.

Misschien vind ik tegen midden september een zekere balans tussen traag zijn en willen. Dan is dit geen verloren tijd geweest. Wie weet?

 

 

 

 



gevonden

We gingen op wandel om takken te vinden voor een kamp van Jitse. Die vonden we niet. Op het gerooide aardappelveld vonden we wel eikels en scherven. Deze twee zijn voor mij.
"Het stukje oor lijkt wel op de kop van een paard, hé, mamonneke?"

De foto's zijn door Jitse genomen.

start

Dochterlief heeft haar sportieve schooljaar ingezet. Ze trainen zich warm in Leuven. Morgen is er rustdag. Toen ik haar vandaag ging ophalen - ik was met de trein en te vroeg - zag ik hen buiten fysiek trainen. Als ik nu de foto's bekijk, had ik evengoed kunnen vertellen dat het ergens in het zonnige zuiden was. Wie had eraan getwijfeld?
Wie wel in een zonnig oord spelen, zijn de Belgische meisjes juniores. Ze spelen voor een mooie plaats bij het EK volleybal te Ankara. Twee van de drie wedstrijden hebben ze al gewonnen. We volgen gespannen mee.






basile!

Een nieuwe vriend in huis. En wat voor één. Basile! 

pech

Het kamp was schitterend! Ik heb zo genoten. Van mensen en kinderen. Het bereiden van de maaltijden. De omgeving. En de dagelijkse wonderschone en verrassende post. Dank je wel lieve mensen.

Kermisblauw blijft nog enige tijd zonder woord en beeld. Gisteren maakte ik een ongelukkige val met de fiets. Mijn linker elleboog is gebroken. Het is even wennen om alles met één hand te doen. Dus hou ik het rustig de komende dagen. Wordt wel wennen, vrees ik.

Tot binnenkort!