wol*bol

O. Met B en L. Of met W en L. Voor en achter. We verkennen wol in het kinderatelier. Op groot formaat. Een spinrag van lijnen. Bolletje maken. Dopen in verf. Sporen nalaten. Knippen. Verstrooien. Kleven. Vingerhaken.

Als ik aan wol denk gaan mijn gedachten naar het schaap. Op de foto ik. Jaren geleden. In weer en wind. Begin maart. Schapen tekenend bij een collega die toen nog in de polders in Waterland-Oudeman woonde.

in wonderland

Morgen start de jeugdboekenweek. Kort na mijn afstuderen werkte ik zeven jaar voor een openbare bibliotheek. Ik was er vooral actief in de jeugdafdeling en hielp mee de plaatselijke jeugdboekenweek organiseren. Er waren lezingen voor de schoolkinderen. Kinderateliers met een illustrator of illustratrice. Een tentoonstelling. Ik heb er mooie herinneringen aan. (Ontmoetingen met Els Beerten, Geert de Kockere, Bart Moeyaert, Klaas Verplancke, Gerda Dendooven,...)

Toen Alice werd geboren (12 jaar geleden) kon ik het verhaal niet vinden in de gewone collectie. Het wonderland zat in het magazijn. Het was een bijna vergeten verhaal. Ondertussen is dit verhaal meermaals opnieuw uitgegeven. Thuis hebben we enkele oude exemplaren verzameld. Per toeval ontdekt. Ik ga er nooit naar op zoek.

Drie jaar geleden was er in het MSK Gent een tentoonstelling over Britse kunst. Je kon het manuscript via de pc doorbladeren. Op dat moment kreeg ik telefoon van de school van Alice. Haar rits van de laars was stuk, of ik haar aub een paar andere schoenen kon brengen. Magisch.

Toen kocht ik een klein boekje over de originele versie. De foto van de drie meisjes heb ik van daar. Uiterst links: Alice Lidell. De muze van Dodgson. 1859.

Jullie zien ook het laatste blad van het manuscript met een portrettekening van Alice Lidell. De foto werd er achteraf boven gekleefd.

Mijn hart smelt nog steeds bij de illustraties van Liesbeth Zwerger (laatste foto). Een uitgave van 1999. Breekbaar. Poëtisch.

Deze week kon je bij Jokemijn de film zien uit 1903.

droom

Zondag keek ik door het zolderraam de velden in. Kale bomen. Scherpe zon. Een prachtig belichtte boerderij. Ik ben vaak verrast hoe door de jaren heen ruimte na ruimte wordt bijgebouwd of aangepast. Puzzelen. (En als je met de trein door het Vlaamse landschap raast, is het verbazend hoe hokje na hokje wordt aangebouwd in de achtertuintjes.)
Gehuisvest zijn. Een beschermende plaats tegen regen en wind. Koude. Een veilig plaats. De basis. Maar we willen er een stukje van onszelf in kwijt. Tonen hoe wij willen leven. Wat wij mooi vinden. Belangrijk. Wat ons leven comfortabel maakt.
Dan ga ik dromen. Bekijk plaatjes. Zoals hier. En ik droom. Het blijft een vage droom. Maar ik droom.

bedenk

Dat er vrouwen zijn die ingesloten leven, omringd door verbaal en fysisch geweld. Dat er vrouwen zijn die dagelijks een berg beklimmen. Een berg van onmacht. Van moedeloosheid.
Bedenk dat er vrouwen zijn naar wie we moeten luisteren. Ook al heeft hun huis geen deur, geen weg naar buiten. Geef hen een raam met uitzicht.
Bedenk dat het kan veranderen.

terug

Het gat in de lucht was gisterenmiddag zo groot dat de zon er doorheen kon schijnen. Florence is terug thuis. De vakantie heeft zijn sporen nagelaten. Vermoeidheid. Maar bovenal momenten van vriendschap en het overwelmd worden door de natuur. Ontdekken. Verwonderd zijn.

Ik laat jullie enkele beelden zien die zij nam op de heenreis. Noord-Italië. Ze heeft oog voor mooie verwonderingen.

verweg en dichtbij

Elke dag kunnen we foto's bekijken van onze sneeuwklaskinderen. Ze houden ook een dagboek bij. Gisteren brievenpost ontvangen. 'Het is er super te gek!' Zo ziet het er ook uit.
Eén van de vele foto's plaats ik hier. Florence is zesde van rechts, grijze broek en rode vest.
Zondag zal er ook iemand een gat in de lucht springen. Ik.

thinkable/one

Keep winter pictures in a fridge,
flowers in a window.


in: Thinkables van Anu Tuominen. pagina 94*pictures.