wachten



De stoffen liggen klaar. In de kist. Ze worden er al eens uitgehaald. Ik glij erover met de hand. In het hoofd begint  zich wat te ontplooien. Alleen de tijd ontbreekt. Dat vind ik hoe langer, hoe triester. Misschien ook onbegrijpbaar voor velen, want jij staat toch in het onderwijs? De dagen worden gevuld met veel. Heel veel. Niet dat het saaie dagen zijn. Ik neem me ook altijd voor om alles wat ik doe met eenzelfde intensiteit te doen. Zelfs het afwassen (wat ook staat te wachten en ik straks nog moet doen).
Alleen. Het wachten maakt me onrustig. Strak plannen kan werken. Niet bij mij. Werkt averechts bij mij.
Geduldig wachten dus. Tot een groot gat in de dag valt en ik het kan grijpen met beide handen.