tegenkomen

Draw a line for the horizon and you get a landscape. *

Jeroen trekt lijnen. Dikke zwarte lijnen. Lijnen die jou naar een landschap laten kijken als door lange vensters van die houten huizen in het bos waar vogelkijkers wachten. Het is een langzaam kijken. Een zien. Ontmoeten van boven en onder. Orde. Regelmaat. Het doorbreken ervan. En dan lach ik. Kan ik me niet houden. Speelsheid. Ernst.
Soms komt dat landschap los van de muur. Van het zwart. Hangt de herinnering en de verbeelding aan twee kabels onder de lamp. Heeft de gelaagdheid van wat we herinneren iets achtergelaten. Hard of zacht. Koel. Restjes warmte. Log en luchtig tegelijkertijd. Is de stop los gekomen omdat we niets anders kunnen dan af en toe vergeten. Om daarna weer opnieuw naar de plek van verlies te gaan en weer invullen. Met iets nieuw of met wat we zelf toevoegen in gedachten.
Constructies in het landschap van de kunstenaar, plaatst hij soms onder een stolp, op een zorgvuldig uitgezochte sokkel. Aan een haakje in de muur.
Het is tegenkomen. Zegt de kunstenaar. Vinden. Aantreffen. Opdiepen.

Het is meemaken. Zeg ik. Beleven.

Jeroen Frateur. "Herinnering en verbeelding" kan je nog tot volgend weekend zien in de academie van Temse.
Bij kermisblauw had je al eerder een ontmoeting met Jeroen, hier.


*Anu Tuominen. Thinkables.