We zijn terug. Er is (lekker) goed gesmuld uit onze kampkeuken. Onze vlag is niet gestolen! (spijtig voor de jongenschiro, maar deze keer stonden onze meisjes op scherp). Neundorf schrok af en toe wakker uit zijn zomerslaap. Veel gelach. Onze picknick in het bos is uitgeregend. De rijstpap, met verse melk uit de boerderij, werd enorm gewaardeerd. Het klimmen viel soms wat zwaar. De geur van het groen na een doorweekte nacht was verfrissend. De nachten waren soms kort. De ontbrekende rust zijn we nu aan het inhalen.
En ondertussen gaat het leven weer door als vanouds. De dames plannen hun dagen met vriendinnen. We konden gisteren genieten van de overheerlijke keuken van vrienden (en de tuin). Vandaag heb ik dan weer een aantal uur frietjes gebakken op het volleybaltoornooi van de club (ruiken jullie het niet?). De dames konden opnieuw fier een medaille ontvangen. Dat alles zonder beelden. Onze camera laat het afweten. Deze week moet het weer lukken. Tot dan even geduld met kermisblauwe woorden.
Op de foto: ik - uiterst rechts tegen de muur- op mijn eerste chirokamp in 1973. Op de foto ernaast onze legendarische kookmoeders Martha en Marcella tijdens hun jaarlijkse act. (en die eindigde steeds met het lied: 'En mijne vlieger en zijne steert,....)
4 opmerkingen:
schoon foto's
leuk dat je terug bent, en fijn dat alles zo goed gegaan is daar! en rijstpap met verse melk is inderdaad stukken lekkerder :) ik heb er afgelopen weekend ook nog gegeten.
zou een vloeiend franse reactie willen schrijven maar dat valt niet mee.
Wat een lieve jij!
:-) Ik herken je goed op die oude foto.
Ben blij dat je terug bent, heb mijn dagelijkse portie kermisblauw gemist.
Een reactie posten