wie?

Nog even Wolf Erlbruch deze week. Want een kleine mol wil weten wie er op zijn kop gepoept heeft. Het boekje kreeg Alice bij haar geboorte van vrienden. We moeten er altijd om lachen. En het is al veel gelezen en bekeken. We zeggen altijd op het einde: 'Maar John toch'.

Deze week werd Florence wakker gemaakt door Peter Van de Veire die zei dat hij nooit op een strontstoel zou gaan zitten. (Kan het niet juist citeren, want ik heb het zelf niet gehoord). Op school hadden ze het er ook over gehad. Ze was wat verontwaardigd.

Zo gaat het. Cultuur is geen dagelijks voedsel is ons dorp. We horen iets. Stellen ons iets voor. Maar weten we eigenlijk waarover het gaat?

'Stront'. Bah! Vies!

Ik ga hem in ieder geval uitproberen zondag. De stoel van Jean. Opgebouwd uit mest van de Afrikaanse olifant. Een uitnodiging om mij tot een bol te rollen en me neer te vleien in de holte van de poot.

Laat dit een aanleiding zijn om zijn lichtsculpturen te ontdekken. Zijn ark. (En vergeet niet dat hij de lekkerste croissants kan bakken die ik ooit proefde. Ik ruik het woord terwijl ik de letters intik.)

Bart verstilt beelden. Zoekt naar licht. Plaats. Sfeer. Karakter.

In Animal Farm laat hij ons bijna proeven van de resten van de vertering. Bij dieren. We kregen een voorproefje op de regionale zender. Ik was verbaasd. Geen afkeer. Kijken naar vormen. Glans. Kleuren.

'Animal Farm' wordt zondag geopend in 'De weverij' in Evergem-Sleidinge. De tentoonstelling loopt dezelfde periode ook in het Cultuurcentrum Stroming, een straat verder. En Kristin gaat dansen (met de stoelen van Jean, muziek van Kamagurka en stemmen van vrienden als basis).

Een vooruitblik op mijn weekend. Om me moed in te spreken voor vandaag. Hoe zal ik in de namiddag een groep lusteloze tieners overleven?