'Ik heb in Parijs op een tentoonstelling een vreemd geel vlekje gezien...' De openingszin van een oogverslag dat Bernard Dewulf schreef naar aanleiding van zijn tentoonstellingsbezoek aan 'Pierre Bonnard' in het Musée Maillol te Parijs in 2000.
Ik las dit voor het eerst 3 jaar terug en sindsdien kijk ik anders. Het fascineert me ook hoe mensen die geen kunstopleiding genoten kunstwerken aanvoelen en bekijken.
Bernard Dewulf had het over 'Nu accroupi dans la baignoire' van Bonnard uit 1940. En dat gele vlekje gaf aanleiding tot zo'n mooie woorden over de kunstenaar en zijn werk.
'Ik denk dat Bonnard in kleuren kon denken. Ik bedoel dat heel letterlijk. Als het zo is dat wij, normale lieden, denken in taal, dan dacht hij zijn gedachten met betrekking tot zijn werk in kleuren. Dat valt niet hard te maken, maar het moest haast zo zijn. In het midden van zijn leven was hij tot de vaststelling gekomen dat hij te ver was gegaan in, zoals hij het zelf noemde, zijn 'obsessie' voor kleur. De vorm schoot er te veel bij in, en Bonnard begon -in een bijna even obsessief tegenoffensief- te tekenen, om de vormen in zijn vingers te krijgen. Toen dat proces eenmaal volbracht was, begon hij aan zijn beste werk - omstreeks zijn vijftigste. Nu dacht hij in kleur en vorm. En hoe ouder hij werd, des te levensvatbaarder zijn verf werd.'
Ik dacht terug aan deze woorden toen ik atswim-two-birds las. De rode kersen in een gele kom.
Als ik uit mijn raam kijk zie ik dagelijks een gele vlek. Begin juli was deze nog groot en hoog. Maar elke dag wordt hij kleiner. De maïs groeit spectaculair. Volgende week zie ik er misschien niets meer van. Zie jij het?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten