mariette*

Hier het eindresultaat van het masterproject voor Hermine Van Dijck. Het werk is nog gedubbeld. Je kan de voorbereidende potloodlijntjes zien staan. Ik realiseer me dat ik geen beeldmateriaal heb van erna.
Over het opzet en het proces zelf schrijf ik nadadat Hermine het in Journal des jours aan bod laat komen.

Ik plaats de foto vandaag als ode aan mijn grootmoeder. Jaren terug - ik was zeventien - overleed ze op 12 juli. Ze was amper zestig. Ik heb zoveel van haar meegekregen.

'averechts'

'Averechts'. Aan de wand. Om me gerust te stellen dat het er af en toe zal van komen om tijd vrij te maken voor mezelf. Dat die idee niet zal tegenwerken.

hartig en zoet

Twee kunstenaarsvrienden hebben hun atelier in de buurt. Ze hadden het fantastische idee om er vandaag de vakantie in te zetten met een pannenkoekenbak.De tafels werden onder de remise gedekt. Wat regen hield ons niet tegen. Er werd hartig en zoet gebakken. We keuvelden. Over kroost, vandaag en morgen, hellospieren, de kuitbruinstand,...
Vlakbij leek plots heel ver weg. Thuisgekomen met een zuiders vakantiegevoel.

mariette

Het was maart toen ik een heel bijzondere vraag kreeg van Hermine Van Dijck. Of ik wou meewerken aan een project voor haar masteropleiding textieldesign. Het gebeurt niet vaak - mensen die me kennen zal dit al verrassen- maar daar heb ik niet over getwijfeld.

Het vertrekpunt voor dit project was eenzelfde briefpakket dat een aantal mensen zou ontvangen. Wat al een prachtig stuk op zich was. Het bevatte foto's die Hermine voor ons had uitgekozen, staaltjes garen en stof. We kregen de opdracht om ons te laten inspireren door dit materiaal. Er werd ook gevraagd ons proces bij te houden, in beelden of woorden.

Ondertussen draagt Hermine de titel van meester in textieldesign (alsof we daar ooit aan getwijfeld hebben) en had ze een tentoonstelling van haar masterproject in het KASK te Gent. Ik schaam me diep dat het me vorige week niet is gelukt om naar de tentoonstelling te gaan. Gelukkig kan ik hier een beetje nagenieten.

Later vertel ik meer over mijn bijdrage. Ik heb het naar mijn grootmoeder Mariette genoemd.

 

Op de foto: mijn pakket voor Hermine en de achterzijde van het eindresultaat.

traag

Ik probeer de traagheid nog even vast te houden. Maar laat dit ritme nu juist niet het favoriete zijn van de huisgenoten. Een trage ochtend? Geen probleem. Maar éénmaal die is overwonnen, willen ze hollen. Koopjes meepikken. Ontmoeten. Lijstjes vol worden bij het tafelen overlopen. Onthaasten staat niet in hun programma.
Dus haast ik me naar de werkplek. Loop ik tussen het gekleurde groen. Pluk het langzame groeien. Tracht mijn trage ik gerust te stellen.

verrassing

De laatste weken heb ik afgeteld. Wist ik dat ik vooruit moest zien. Het uitstelde. Alleen aan vakantie kon denken. Die momenten waren best emotioneel. Af en toe. Maar de wonderen zijn blijkbaar de wereld niet uit. Vandaag kreeg ik een verrassende telefoon. Er was gepuzzeld en als ik dat wou kon ik in september opnieuw kinderatelier geven. Aan de jongste en de oudste kinderen. Ik ben wat overdonderd door die vraag. Toch weer. Dus vergeet het bericht van gisteren. Ik denk dat ik ervoor ga...

Vandaag was het ten huize kermisblauw kindertijd. Hoog bezoek van neefjes Jitse en Lode en metekind Tine. We hebben een tent gemaakt met oude lakens aan de wasdraad. Dikke nagels in de grond geslagen. Matten gelegd, kussens verzameld. Pure nostalgie. En daar hoorde een picknick uit het vuistje bij. Tot de wind ons in alle haast naar binnen joeg.

zo

 

Zo was het. De klas ziet er opnieuw uit alsof er elk moment leerlingen kunnen binnenkomen. Werken zijn afgehaald. De deur is dicht.
Na toch heel wat jaartjes stopt het kinderatelierverhaal voor mij.  Ik had het geluk om op de academie een juf te kunnen vervangen voor een lange tijd. Die tijd, de mensen die je ontmoette, het werk waar ik ook persoonlijk kon in groeien, dat maakt dit afscheid wat moeilijker. 
Ik stel me open voor nieuwe ervaringen. Dat moet.
Maar eerst vakantie.