geheugen

"Vormen houden herinnering vast, zij hebben - emotioneel - een geheugen."


in: Zo doe je dat: grondbeginselen van vormgeving. / J.J. Belton

beetje

Langs de straten in het dorp liggen tapijten van afgevallen bladeren. Ze ritselen. Waaien op. We kunnen weer langzaam ver door de bomen heen kijken. Tot het volgende dorp.
Gisteren mocht ik langs bij Jo en Veerle. Het werk voor de aankomende tentoonstelling van Jo hangt nog verzameld in zijn atelier. Omdat ik er niet kan bij zijn op de opening, mocht ik al even gaan kijken.
Maar kijken is een klein woord. En het bewonderen duurde lang. Is eigenlijk nog niet gestopt. De dieptes. Het roze. Kleine tikje blauw. Het blijft hangen. De ruwheid. De oppervlakte. De woorden zweven nog onbestemd in mijn hoofd. Ze hebben nog wat tijd nodig om geordend te raken. Later deze week maak ik jullie warm om het met ogen te gaan zien.
Ik kreeg vijgen mee uit hun tuin. (de paradijstuin van het vriendenhuis, als jullie het zich nog herinneren). Ze liggen mooi geschikt op verschillende plaatsen in huis. Wat een prachtige kleur! En dat beetje zon dat erover heen valt doet ons de kou van een novemberdag vergeten.

overwinning

De dagelijkse beslommeringen kunnen doorbreken. Dit zijn de blauwe dagen voor mij. Tijd vinden om het huishoudelijke te doen. Soepgeur door het huis. Wat orde na de wanorde. Plots anders kijken naar dingen die je al jaren ziet. Of in de handen neemt. Gezellig tafelen en kletsen bij het haardvuur in het huis van vrienden, terwijl onze kinderen hun werelden in elkaar laten samenvloeien. Beseffen dat we meer en meer praten van jaren terug. Dat daar al een vol getal op staat. Tussendoor tijd nemen om te supporteren voor de ploeg van je dochter. Een hart dat dubbel slaat door de spanning. (Ik had nooit gedacht dat ik zo zou opgaan in een spel!) Mooi spel. Triomfmoment: de overwinning!

groei

Door de natuur of door mensenhanden. Groei.

jammie

Wat zijn we verwend deze middag! Florence had gisteren een idee. In de bibliotheek is ze op zoek gegaan naar een leuk kookboek. Ze zou ons vandaag met een maaltijd verrassen. Ik vond het een fantastisch idee, maar had niet verwacht dat het ook zou uitgevoerd worden. Er is altijd wel nog iets voor school te doen, of ze wordt gevraagd om iets leuks te doen met vrienden, moe of toch geen zin. Geen uitvluchten deze keer. Opgestaan. Een recept uitgezocht. Boodschappen samen gedaan. En ze is aan de slag gegaan. Tafel gedekt. Gerechtje vakkundig op het bord gedresseerd.
Fiere mama aan tafel. En het smaakte heerlijk. Overheerlijk! en gezond. Merci Florence.

vervolg

Het was 16.30 u. Lichtgrijze wolken waaiden over. Binnenskamers schreeuwde het om gezellig licht. Ik liet de kaarsen branden. Genoot van een sinaasappel in billetjes. En van een nieuwe lading boeken uit de bibliotheek. Ben te ongeduldig als ik thuiskom. Doorblader ze stuk per stuk. Blijf hangen. De ovenschotel staat klaar. Moet hem enkel nog de oven binnenschuiven.Klara mag ons wat gezelschap houden. Echt het is donderdag. Maar iets laat deze dag als een zondag voelen.

november

November. De boom laat zijn kale takken zien. Bovenaan houden de blaadjes zich nog hevig vast. Ik wel hem niet ontmoedigen, maar heb het stil vermoeden dat dit niet voor lang meer zal zijn.
Het is verlangen naar knusheid. Warmte. Naar mooie boeken en woorden. Tafelen. Op zoek gaan naar nieuwe stofjes. Vormen die geduldig wachten. Kinderen die je dag invullen. Daarvan genieten.
Een nieuwe maand. Beetje ingevuld, vastgepinde dagen. Openheid ook. Gelukkig maar. Ik hoef niet alles te weten.

Foto 3 is door Jitse genomen. Een portret van mamonneke (ik) met zijn knuffels. Muis is van hem, ushiwushi en broere is voor de tweeling. Ze volgen hem overal. En ik mocht ze even vasthouden.