Mijn avondmoment. Uitgezakt lezend in mijn oude zetel. Deze week bij het openen van Lucifers bij de hand van Luc Devoldere was het meteen een voltreffer. Lees het openingsfragment mee.
'Er zijn twee soorten steden: de stad waar men woont, en alle andere. In alle andere kijkt men in de straten op naar de verlichte ramen en beeldt men zich in hoe daar onder de lampen wordt geleefd, en hoe het zou zijn als men er zelf leefde. In de stad waar men woont, verplaatst men zich. Men heeft er al een plek, dus kan men er niet dromen. Tenzij van de andere steden.
... Ik heb de stad waar ik zou willen wonen nodig. Ik houd niet-geverfde kamers aan, niet-afgewerkte ruimtes om mijzelf ervan te overtuigen dat ik er toch niet blijf, dat ik 'voorlopig' woon. Ik woon er omdat ik nu eenmaal ergens moet wonen. Misschien wil ik gewoon in de tot staan gekomen beweging die een huis is, de tent blijven vasthouden; iets behouden van het atavistische geloof dat men elk moment kan opbreken om een kudde of een windrichting te volgen.'
Lieve Ine wil me helpen met het weghalen van jaren behang. Maar gisteren bij valavond door de stad gereden. Binnen gegluurd bij het huis met de vlaggetjes, net voor ik het drukke punt op moet. Dromen van een leven achter een mooie gevel. Voorbij het huis gereden waar de kinderen zijn geboren. Thuiskomen en denken dat het niet staat die strippen maar stil hopen dat als ik de verfkwast bovenhaal het voor een stadshuis zal zijn.
