hiepiepiep

Hiepiepiep hiepiepiep hiepiepiep hoera, vandaag wordt Tine drie jaar.
Wat een grote meid! Ze mag voor de eerste keer op de verjaardagsstoel in de klas zitten en toevallig werken ze een hele week in de klas over jarig zijn.
Ben al heel benieuwd naar haar 'verjaardagsverhalen'.
Zoenen van meme.

verzamelen

Ik zit echt in een verzamelfase. Tekenen. Noteren. Denken. Nog weinig verbanden te ontdekken. Wanneer alles samen komt is niet te voorspellen. Ik probeer wel te genieten van deze fase. Ergens in mijn hoofd blijft er wel een klein zinnetje hangen. Misschien is het morgen weg of voeg ik een woord of een gedachte toe.

versnipperde dagen

September vraagt altijd weer wat inlooptijd. Ons ritme verandert. Nieuwe activiteiten. Alles een beetje in elkaar laten passen. Vlug nog een aankoop tussendoor. Ontmoetingen. Blij dat het zondag is en ik niet met Klara moet wakker te worden (alhoewel het de meest aangename manier voor mij is).

Vrijdag nam ik even de tijd om in Gent te zijn. Had wel wat dringende aankopen te doen, maar in de stad zijn geeft me vleugels. Diep in mijn hart hoop ik daar ooit opnieuw te kunnen wonen. Het is zo moeilijk uit te leggen aan mensen die verknocht zijn aan een dorp. Tussendoor zit ik te snuisteren in een versleten Larousse. Noteer wat. Droom wat. Weet nog helemaal niet waar dit zal in uitlopen. Misschien zal ik het gewoon klasseren. Gisteren opnieuw kinderatelier. Zalig moment. Feestje bij Tine, mijn metekind. 'Ik draag een kroon omdat ik jarig ben'. Smullen van haar zelfgebakken cake met roze glazuur en kleurrijke versiering en zoveel meer. Tussendoor genieten van wat er verandert binnen het kader van mijn zolderraam. Vandaag zorgen dat het uitgesteld huiswerk afgerond kan worden, dat de tien nieuwe Latijnse woorden een plaatsje krijgen, dat de meisjes op tijd naar de jeugdbeweging kunnen vertrekken en...

Morgen begint een nieuwe septemberweek.

le ciel?

Enkele jaren terug verbleven we in Abidjan, Ivoorkust. Ik kocht daar maar één soort aandenken: kralen. Mijn favoriete krans was deze met verschillende soorten kralen samen. Maar één voor één zijn deze kransen los gekomen (op de meest onmogelijke momenten). Niet alleen de kleur of de subtiele transparantie, de vorm trekken me aan, vooral het verhaal erbij.

De kralen markeren belangrijke momenten in een mensenleven: geboorte, huwelijk, tellen van gebeden, als verering van de voorouders...

Op mijn verlanglijstje: 'Middle Eastern and Venetian Glass Beads' van Augusto Panini, uitgegeven bij Skira in 2008.

Mijn verzamelde parels draag ik op aan de dichteres Christine D'Haen (°1923) die gisteren is overleden. Dindsdag noteerde ik nog een klein citaat uit 'Uitgespaard portret: verzameld proza'.

Vandaag noteer ik nog een ander stukje uit datzelfde boek. Ik las het vier jaar geleden en wou het voor altijd bewaren.

Le ciel?

Voor de winkelbediende: ce sera avoir tout ce qu'on veut.

Voor de strenge, rechte tante Marguerite: ce sera être toujours actif.

Voor de stille, grijze tante Madeleine: ce sera voir Dieu face à face.

Voor hun ongelovige broer: en verra bien.

Bij het cultuurnieuws van deredactie.be kan je de dichteres een gedicht horen voordragen. Beelden uit 1967.

waar ik van hou

Gisteren heeft het kinderatelier opnieuw de deuren geopend. Een spannend moment. Ook voor de kinderen die vaak op enkele dagen de overstap maken van kleuterklas naar basisschool en starten met nieuwe buitenschoolse activiteiten. Heel veel nieuwe indrukken dus. Soms brengen ze een vriendje mee maar heel vaak kennen ze niemand in de groep. De eerste activiteit is een combinatie van tekenen en ontmoeten.

Dit jaar begon ik met het boek 'Waar ik van hou'* met tekeningen van Natali Fortier. Ik las enkele fragmenten voor. Het meisje houdt er van, wanneer haar vader op het strand ligt (in zwembroek en op de rug), te proberen al die haartjes op zijn borst te tellen of om plots na het eten op haar stoel te staan en te roepen: 'Allemaal stil. Nu ga ik een gedicht voordragen'. Fantastisch vonden ze het.

Ik vertelde dat ik er van hield om 's ochtends met de fiets met Florence mee te rijden naar school. Langs hoge maïs, bomen, paarden, koeien.. en dan de wind langs mijn gezicht te voelen en door mijn haar. En dat mijn haar dan altijd één kant op komt te staan.

Ik vroeg hen met twee samen te zitten en elkaar te vertellen waar ze van houden en dan mochten ze tekenen (enkel met potlood) waar het andere kind van hield. Meisjes houden vooral van bloemen en dansen. Jongens van draken, dinosaurussen, lego en klimmen.

Twee jongens hebben ook mij getekend. Grappig wel dat bij de éne boom de kruin nog recht staat, want daar was ik nog niet hard voorbij gefietst!

Ik heb alle tekeningen op een lint genaaid en we hebben het opgehangen in het atelier. Ontmoetingen om te koesteren.

*oorspronkelijke titel: 'Jaime' uit 2003.

zonder woorden

beschermen

In Bali, op het strand van Tabanan, ligt zwart zand. De zee is er te gevaarlijk om te zwemmen. Maar op dat strand kan je de meest fascinerende objecten vinden. Aangespoeld. Sommige zijn restanten van rituele schenkingen aan de zee door de lokale bevolking. Ik kwam deze foto tegen in het magazine selvedge (issue 15 - februari '07). Prachtige beelden in dit nummer van de fotograaf Fedor van der Valk.

Waar je gaat langs Vlaamse wegen, kom je een kappelletje tegen. Onze voorouders bouwden kleine huisjes langs de wegen, plaatsten er beelden in en omringden deze met licht en bloemen.

En ze smeekten om het oplossen van onmogelijke dingen, het helen van kiespijn, het beschermen van ongeboren kinderen, het vinden van wat verloren was, mooi weer...

'... een mens heeft een gevoel van bescherming nodig'

(ooit gevonden in Uitgespaard Portret van Christine D'Haen)